عشق و عرفان در اشعار مولانا

مکانی برای یافتن دیدگاه های ژرف و جذاب درباره فرهنگ و تاریخ ایران.

جلال‌الدین محمد بلخی، معروف به مولانا، یکی از بزرگترین عارفان و شاعران تاریخ بشریت است. تحول روحی او پس از آشنایی با شمس تبریزی، سرآغاز خلق آثاری شد که مرزهای جغرافیایی و مذهبی را درنوردیده‌اند. در اندیشه مولانا، «عشق» موتور محرک هستی و تنها راه رسیدن به حقیقت مطلق است.

مثنوی معنوی، که به قرآن پهلوی شهرت یافته، مجموعه‌ای از داستان‌ها، تمثیل‌ها و پندهای اخلاقی است که هدف آن بیداری جان آدمی و رهایی از قفس نفس است. مولانا با زبانی ساده اما عمیق، پیچیده‌ترین مفاهیم فلسفی و عرفانی را بیان می‌کند. او انسان را نی‌ای می‌داند که از نیستان (عالم الهی) بریده شده و ناله‌اش، ناله فراق و اشتیاق بازگشت به اصل خویش است.

خواندن اشعار مولانا در جهان پرهیاهوی امروز، مرهمی بر زخم‌های روح و یادآور اهمیت صلح، دوستی و درک متقابل است. دیوان شمس نیز تجلی‌گاه شور و مستی عرفانی اوست که خواننده را به رقص سماع و وجد درمی‌آورد.