حافظ و بلبلان شیراز: رندی و مستی
مکانی برای یافتن دیدگاه های ژرف و جذاب درباره فرهنگ و تاریخ ایران.
خواجه شمسالدین محمد حافظ شیرازی، لسانالغیب، بیشک قله غزلسرایی در زبان فارسی است. دیوان حافظ، که در خانه هر ایرانی جایگاهی مقدس دارد، مجموعهای از غزلهایی است که با ظرافتی بینظیر، مفاهیم عمیق عرفانی، عشق زمینی، و انتقادات تند اجتماعی را در هم میآمیزد.
حافظ در غزلهای خود شخصیت «رند» را خلق میکند؛ انسانی که ظاهری آزاد و بیقید دارد، اما باطنی پاک و سرشار از عشق الهی. او با زهد ریایی و صوفیان دروغین به شدت مبارزه میکند و عشق و مستی را راهی برای رهایی از قید و بندهای ظاهری میداند. زبان چندلایه حافظ باعث شده است که هر کس با هر دیدگاهی، تفسیری از اشعار او ارائه دهد و به همین دلیل، فال گرفتن با دیوان او به یک سنت فرهنگی تبدیل شده است.
آرامگاه حافظ در شیراز، معروف به حافظیه، نه تنها یک بنای تاریخی، بلکه زیارتگاه عاشقان ادبیات و معرفت از سراسر جهان است.